een nieuwe bewoner

Na meer dan 5 jaar heeft mijn huis een officiële nieuwe bewoner. Het is even wennen en ik blijf maar zeggen 'mijn bed'.

De garage staat nog vol ongeopende dozen en een extra mannenfiets. In de living hebben mijn meubels een stoelendans gehouden en hebben 'indringers' een eigen plekje gevonden. Onder het dak groeien nieuwe muren met frisse kleuren. Een oud leven wordt zo stukje voor stukje de deur uit geveegd.

Ik zie me ergens terug in de tijd zitten op een Leuvens terras in de zon. Het was warm en jij vroeg me erover te denken om samen te wonen. Het was tussen het uitspreken van een verlangen en het stellen van een vraag. Een warm hart was mijn onuitgesproken antwoord. Geen 'ja' maar we maakte die dag wel plannen.

Af en toe een beetje territoriumangst, bang om mijn vrijheid los te laten, ergernis omwille van het doorbreken van vaste routines en gewoonten, 'gevecht' om eigen ruimte, ...

Maar mijn thuis is geen huis, mijn thuis is mezelf, mijn kinderen en jij.

We houden grote kuis in onze oude huizen en dag na dag, stukje voor stukje wordt mijn huis ons huis.