Op mezelf

Er zijn weinig momenten in mijn leven dat alles stil lijkt te vallen en ik overal mezelf tegenkom.
Maar sinds maandagavond is het huis hier leeg: de kinderen naar hun papa en Mark Met Nora naar Schotland. Ik mocht mee, maar besloot het niet te doen: het moest een vader-dochter uitstap blijven én het kille weer en de Engelse keuken waren ook niet meteen erg aantrekkelijk.

Vakantie en het meest dringende huishoudelijk werk is gedaan. Vrienden aan het werk of zelf op vakantie... Regen buiten ...

Het schijnt dat ik sowieso in de weken zonder mijn kinderen op een soort kotleven terugval, maar nu val ik nog meer terug ... een nachtdiertje dat rusteloos wordt als alle licht buiten is verdwenen en de PRIME-film afgelopen is.

Rusteloos en tegelijk verlamd. Wie ben ik nog als de kinderen weg zijn, als m'n lief weg is, als ik niet moet werken? Wat blijft er over van Ann als je de mama, het lief, de juf, de dochter, de ex wegneemt?
Waar is ze naartoe, wat zijn haar dromen, ....?
Ik krijg geen vat op haar gedachten of wensen en voel enkel haar zoeken. Ik ben haar verloren.
Is dit nu die midlife-crisis? Ik dacht dat dat voor mannen was ;-)