winterkou

Februari staat voor de deur, de winter klampt zich vast en bekruipt me. Valentijn sluipt de etalages binnen en moet warmte brengen. Maar steeds meer is het zoals met Sinterklaas erg fake en een ‘lege doos’. Ik kijk glimlachend naar mijn tienerdochter die na een interne strijd dan toch aandurft om op MSN haar verliefdheid te verkondigen. Van iemand houden wordt me steeds vreemder, mijn hart wil niet meer meedoen of kijkt zwijgend toe. Ik ben niet ongelukkig, maar ook niet gelukkig. Ik heb een relatie maar kan ze niet meer ‘beleven’, ergens onderweg ben ik mijn verliefdheid kwijtgeraakt en nu zoek ik de naam van het gevoel dat rest… Ik val terug op een trukje: “Zie ik mezelf oud worden met deze man?” Maar ik wil gewoon mijn gezin en ‘thuis’ zijn. Ik neem een slapend vierjaartje in mijn armen, hij opent even zijn ogen: van papa naar mamaweek. Hij sluit zijn oogjes en nestelt zich tegen me aan. Ik wil dat zijn papa blijft, dat we ‘ons’ kindje tussen-ons-in houden. Met hem zie ik mijn oude dag. Ik heb de liefde van mijn leven al gehad. Wat is er sterker dan het verlangen naar een gedeelde toekomst? Passie, hartstocht, seks, romantiek, verliefdheid; kunnen even je bestaan ‘vullen’, maar geven geen betekenis, vullen geen leegte, verliezen snel hun warmte.
Toch nog niet losgelaten, na vier jaar? Nog steeds wachtend op het moment dat mijn ‘straf’ afgelopen is en wij terug samen zijn? Genoeg van tussendoor-liefde? Of mijn hart één keer teveel weggegeven? Net als op een hard disk kan je hart niets écht wissen en is zelf overschrijven niet mogelijk, dus ondanks herformateren blijft er steeds minder ruimte in mijn hart voor opnieuw liefhebben. Dus raak ik de connectie kwijt, word ik afgesneden van mijn gevoel. Mijn verstand neemt het over: ik heb geen relatie nodig. Ik kan mijn kinderen graag zien, voor hen zorgen, ik kan voor mezelf zorgen, ik kan mijn werk graag doen, ik kan mijn vrienden zien en me amuseren op mezelf en met anderen, … Maar dan is er die gedacht aan wat na de kinderen en na het werken komt? Waar is de ene persoon die ik dan naast me zie en bij wie ik kan ‘zijn’, gewoon zijn….?